WITRYNA INTERNETOWA PROJEKTU BADAWCZEGO KBN 

"Ocena stopnia hybrydyzacji, biologia lęgowa oraz zróżnicowanie pokarmowe mew srebrzystych Larus argentatus i mew białogłowych Larus cachinnans w warunkach sympatrycznego występowania"
 

| INFORMACJE O PROJEKCIE |  PUBLIKACJE |  IDENTYFIKACJA MEW |  GALERIA |  AKTUALIZACJE |  

IDENTYFIKACJA MEW

Identyfikacja mewy srebrzystej Larus argentatus, mewy białogłowej Larus cachinnans i mewy romańskiejLarus michahellis.

Tekst: Marcin Faber i Grzegorz Neubauer

     Identyfikację przedstawiono w oparciu o publikacje (Garner & Quinn 1997, Garner et al. 1997, Klein  & Gruber  1997, Jonsson 1998, Bakker et al. 2000) oraz o własne doświadczenia terenowe autorów.

Cechy sylwetki we wszystkich szatach  

Mewa srebrzysta L. argentatus. Krępa mewa z masywnym tułowiem, tył ciała krótki. Zwracają uwagę stosunkowo krótkie nogi, szczególnie skok, sprawiający też wrażenie grubszego niż u mewy białogłowej. Szyja jest krótka i gruba. Głowa stosunkowo duża, zaokrąglona z wysokim czołem. Skrzydła krótkie, a u siedzącego ptaka poza ogon zwykle wystają końce trzech lotek pierwszorzędowych. Dziób krótki i gruby z wyraźnym podcięciem.  

 

Fot. 1. Dorosła mewa srebrzysta L. argentatus w szacie godowej. Konin, marzec 2002. Foto M. Karetta.


Mewa białogłowa L. cachinnans. Duża, wysmukła i długonoga mewa z bardziej delikatnym tułowiem i wydłużonym tyłem ciała. Nogi długie, szczególnie skok, sprawiający wrażenie cienkiego i delikatnego. Szyja jest długa i smukła. Głowa stosunkowo niewielka o „gruszkowatym” kształcie, czoło bardzo często płaskie. Cechy te sprawiają, iż siedzący na wodzie ptak z wyciągniętą do przodu szyją, przypomina sylwetką mewę cienkodziobą Larus genei. Wrażenie to potęguje długi i cienki dziób, bez wyraźnego podcięcia i ostro zakończony. Mewy te bardzo często przybierają taką sylwetkę. Skrzydła długie, u siedzącego ptaka poza ogon wystają zwykle końce czterech lotek pierwszorzędowych.

Fot. 2. Dorosła mewa białogłowa L. cachinnans w szacie spoczynkowej. Goranin k/Konina, styczeń 2002. Foto M. Faber.


Mewa romańska L. michahellis. Przeciętnie nieco mniejsza niż bałtyckie mewy srebrzyste, lecz podobnie jak mewa białogłowa wysmukła i długonoga, lecz stosunkowo duża głowa, wysokie i strome czoło i płaski szczyt głowy. Dziób jest z reguły potężny i stosunkowo krótki, z mocno zaznaczonym podcięciem.  Skrzydła długie, u siedzącego ptaka poza ogon wystają zwykle końce czterech lotek pierwszorzędowych.

Fot. 3. Dorosła Mewa romańska L. michahellis w szacie spoczynkowej. Konin, styczeń 2002. Foto M. Faber.


1. szata zimowa

     Szata uzyskiwana przez postjuwenalne przepierzenie piór głowy i tułowia, w niektórych przypadkach także nielicznych pokryw skrzydłowych. Najbardziej zauważalne są zmiany w wyglądzie przepierzonych piór płaszcza i barkówek. Druga generacja piór tych partii upierzenia traci juwenalne łuskowanie, a pojawiają się pióra z większą ilością szarego koloru, jednak wszystkie posiadają wzdłuż stosiny większe lub mniejsze brązowe przyciemnienia. W tej szacie nie ma jeszcze czystoszarych piór.

Mewa srebrzysta L. argentatus

     Generalnie ciemna głowa, szarobrązowo kreskowana. Pokrywy uszne i ciemię wyraźnie ciemniejsze, kontrastują często z jaśniejszą „twarzą”, bokami szyi i potylicą. Brzuch i boki ciała intensywnie szarobrązowo plamkowane. Pióra płaszcza z brunatnymi kreskami przystosinowymi i poprzecznymi prążkami na jasnoszarym tle; barkówki ubarwione podobnie, występuje więc na nich wyraźny prążkowany wzór. Brak wyraźnego kontrastu pomiędzy płaszczem i barkówkami a podobnie ubarwionymi pokrywami skrzydłowymi. 

Fot. 4. Mewa srebrzysta L. argentatus w szacie 1. zimowej. Konin, styczeń 2002. Foto M. Faber.

     U stojącego ptaka małe i średnie pokrywy skrzydłowe jednolicie ubarwione – środki piór brunatne z wąskimi, jasnymi obrzeżeniami. Charakterystyczny rysunek na dużych pokrywach lotek 2. rzędu: jasne obrzeżenia wcinają się w brunatny środek pióra. Podobną tendencję można zauważyć na lotkach 3. rzędu, przy czym jasne wcięcia w głąb pióra są mniejsze, lecz zawsze wyraźne. U lecącego ptaka wszystkie pokrywy przedramienia są jednolicie ubarwione, kontrastujące z brązowymi lotkami 2. rzędu. Wewnętrzne lotki  pierwszorzędowe jasne, tworzą dobrze widoczne jasne „okienko” na tej części skrzydła, wyraźnie kontrastujące z ciemnymi zewnętrznymi lotkami 1. rzędu  i 2. rzędu. Pokrywy podskrzydłowe i podbarkówki jednolicie brązowo prążkowane, ogólnie ciemne i nie kontrastujące z równie ciemnymi bokami ciała. Ciemny pas ogonowy zazwyczaj szeroki i rozmyty, pokrywy ogonowe i kuper intensywnie ciemno prążkowane. Dziób czarny, często z jaśniejszą nasadą. Tęczówka czarna. Nogi cieliste.

Mewa białogłowa L. cachinnans

      Głowa, szyja i pierś w tej szacie (często też brzuch) są z reguły dużo bielsze niż u typowych argentatus. Często są one niemal zupełnie białe, a ciemniejsze plamki są zauważalne jedynie na bokach ciała i z tyłu na nasadzie karku. Nowe pierwszozimowe pióra płaszcza i barkówek są generalnie jasne i z reguły kontrastują ze złożonymi skrzydłami (szczególnie z okolicą nadgarstka, która często jest intensywnie ciemnobrązowa). Takiego kontrastu brak u typowych osobników argentatus. Wzór na tych piórach jest dość zmienny, lecz płaszcz ma dużo więcej szarej barwy niż u argentatus. Barkówki posiadają bardziej skomplikowany wzór, są białawe lub szarawe z wąską, ciemną kreską stosinową, lub też mogą mieć ciemną przedszczytową kotwiczkę. U części osobników ilość ciemnego koloru na tych piórach jest bardzo mała i wtedy grzbiet oglądany z większej odległości wydaje się jednolicie szary z drobnymi ciemniejszymi plamkami. Pokrywy skrzydłowe brązowe z jasnymi wąskimi obrzeżeniami. Ubarwienie juwenalnych lotek trzeciorzędowych i dużych pokryw jest u cachinnans dosyć zmienne; zwykle lotki trzeciorzędowe są ciemnobrązowe z ostro odciętym białawym brzegiem, a duże pokrywy mają ciemne nasady i rozjaśniają się aż do koloru białego przy końcu pióra, co tworzy wąski lecz wyraźny białawy pasek na złożonym skrzydle. Podobnie ubarwione są średnie pokrywy, których końce tworzą często drugi jasny pas. Wewnętrzne duże pokrywy, a także lotki trzeciorzędowe mogą mieć wyraźne białawe wcięcia w ciemny środek pióra, czym przypominają argentatus. Jednak u cachinnans te partie piór nie są nigdy mozaiką białego i brązowego koloru. Pokrywy skrzydłowe już od końca lata (wrzesień) mogą mieć charakterystyczny ciepłobrązowy odcień, będący wynikiem ich spłowienia, a już w styczniu mogą być spłowiałe do całkiem białych. Charakterystyczną dla cachinnans cechą jest zakres pierzenia postjuwenalnego, które obejmuje u tej formy także część (od kilku piór do około połowy) pokryw skrzydłowych. Jest to cecha rzadko spotykana u mewy srebrzystej, natomiast śródziemnomorskie mewy białogłowe michahellis również pierzą niektóre pokrywy skrzydłowe w pierzeniu postjuwenalnym. Nowe pokrywy są szarawe z ciemnymi centrami i białawymi brzegami. Spód skrzydeł u cachinnans jest dużo jaśniejszy niż u argentatus, nieraz zupełnie biały. Mogą tu jednak występować ciemne linie, tworzone przez ciemne zakończenia pokryw. U niektórych osobników z mocniej plamkowanymi bokami ciała, białawy spód skrzydeł kontrastuje z nimi. Wierzch skrzydeł w locie wygląda ciemniej niż u argentatus – oprócz paska drugorzędowego występuje tu drugi mniej wyraźny ciemny pasek dużych pokryw, a między nimi wąski, białawy pas, tworzony przez białe zakończenia dużych pokryw. Pokrywy przedramienia są ciemniejsze niż u argentatus, wskutek czego kontrast jest słabszy, a okienko słabo zaznaczone. Ubarwienie bardziej kontrastowe niż u argentatus. Ogon w części nasadowej jest czystobiały, niemal pozbawiony plamkowania, a pas ogonowy jest węższy, czarny.  

Fot. 5. Mewa białogłowa L. cachinnans w 1. szacie zimowej. Konin, grudzień 2001. Foto M. Faber.

     Dziób jest najczęściej czarniawy, z różnej wielkości rozjaśnieniem przy nasadzie; w skrajnych przypadkach może być cały czarny, lub prawie cały cielisty (jedynie końcówka jest wówczas ciemna). U typowych osobników ciemny i smukły dziób mocno kontrastuje z białą głową o płaskim czole, co nadaje mewie białogłowej charakterystyczny wygląd. Tęczówka ciemna, co często jest podkreślone przez jasne, białawe upierzenie w rejonie oka. Nogi cieliste lub szarawe.  

Mewa romańska L. michahellis

Uwaga ogólna:
     Ptaki z tego podgatunku łatwiej pomylić z mewą srebrzystą (a młode w 1. roku życia nawet z mewą siodłatą), niż z L.c.cachinnans, ze względu na ogólnie podobne sylwetkę i schemat upierzenia.  

Fot. 6. Mewa romańska L. michahellis w szacie juwenalnej. Zbiornik Jeziorsko, sierpień 2001. Foto M. Faber.

     Pierzenie postjuwenalne u ptaków w pierwszym roku życia zaczyna się wcześniej niż u mew srebrzystych, już w lipcu. W 1. szacie zimowej  michahellis ma przeciętnie bielszą głowę (przez co kontrast z całym czarnym dziobem jest wyraźniejszy), szyję i spód ciała. Z reguły wyraźny jest również kontrast między jasnym płaszczem (na którym jednak brak szarej barwy, tak charakterystycznej dla cachinnans) a ciemniejszymi pokrywami skrzydłowymi, wśród których można zauważyć pióra drugiej generacji (cecha przydatna w terenie, bardzo rzadko spotykana u argentatus). Lotki trzeciorzędowe u siedzącego ptaka są ubarwione podobnie jak u cachinnans – brunatne z wąskimi białymi brzegami. Zewnętrzne duże pokrywy są ciemniejsze niż u argentatus. W locie tworzą one widoczny nad paskiem drugorzędowym drugi ciemny pas. Okienko jest u michahellis zaznaczone jeszcze słabiej niż u cachinnans, wskutek czego ciemny wierzch skrzydeł może kojarzyć się nawet z wierzchem skrzydeł pierwszorocznej mewy żółtonogiej Larus fuscus. W odróżnieniu od cachinnans, spód skrzydeł jest jednolicie ciemny (czasem ciemniejszy niż u argentatus), natomiast dużo bielsze kuper i pokrywy nadogonowe podobnie kontrastują z ciemnym pasem ogonowym.  

2. szata zimowa.

     Szata uzyskiwana w całkowitym pierzeniu letnio-jesiennym. Na płaszczu i barkówkach pojawiają się już czystoszare pióra z domieszką immaturalnych piór o brązowym wzorze, a u cachinnans te partie często mogą być już jednolicie szare, plecy tworzą więc – najczęściej dobrze się wyróżniające – szare „siodło”. Na skrzydłach mogą występować partie jednolicie szarych pokryw. Ilość czerni na dziobie ulega redukcji, a u argentatus jaśnieje tęczówka.

Mewa srebrzysta L. argentatus  

Fot. 7. Mewa srebrzysta L. argentatus w 2. szacie zimowej. Goranin k/Konina, grudzień 2001. Foto M. Faber.

     Głowa z reguły mocno i gęsto ciemno kreskowana. Często kreskowanie tworzy wręcz kaptur obejmujący także kark i przód szyi. Spód, boki ciała i pokrywy podogonowe  w różnym stopniu kreskowane, lecz z reguły nie są czystobiałe. Płaszcz i barkówki generalnie szare, lecz z domieszką pojedynczych piór immaturalnych, z brązowym wzorem. Najczęściej tworzy się więc mozaika szarych i brązowych piór. Druga generacja pokryw skrzydłowych i lotek trzeciego rzędu wygląda inaczej niż w 1. szacie zimowej – pióra mają drobniejszy i bardziej skomplikowany, brązowo-biały wzór. Pojedyncze szare pióra mogą także występować wśród pokryw skrzydłowych, lecz nigdy nie tworzy się jednolicie szare pole śródskrzydłowe, charakterystyczne dla wielu osobników cachinnans. W locie z wierzchu – tak samo jak w szatach pierwszorocznych – bardzo wyraźnie zaznacza się jasne (często wręcz białawe) okienko na wewnętrznych lotkach pierwszorzędowych, a jasne pokrywy przedramienia mocno kontrastują z ciemnym zewnętrznym skrajem dłoni i paskiem drugorzędowym. Spód skrzydeł jest gęsto i ciemno brązowo prążkowany. U argentatus  brak jeszcze perełki na skrajnej lotce pierwszorzędowej. Ciemny pas na ogonie rozmyty, a jasna jego nasada ciemno prążkowana, z różnym natężeniem. Kontrast między czernią a bielą słabszy niż u cachinnans w analogicznej szacie. Dziób najczęściej ma jasny, cielistożółtawy koniec i nasadę. W okolicy podcięcia występuje zmiennej wielkości czarniawa plama lub przepaska. Tęczówka u większości osobników jest już jasna – od jasnobrązowej do niemal białawej. Nogi cieliste lub szarawe.

Mewa białogłowa L. cachinnans  

Fot. 8. Mewa białogłowa L. cachinnans w 2. szacie zimowej. Zbiornik Jeziorsko, październik 2001. Foto M. Faber.

Fot. 9. Mewa białogłowa L. cachinnans w 2. szacie zimowej. Zbiornik Jeziorsko, październik 2001. Foto M. Faber.

     Głowa i spód ciała czystobiałe; bardzo drobne ciemne kreskowanie zauważalne jedynie na nasadzie karku i niekiedy na bokach ciała. Większość piór płaszcza i barkówek jednolicie czystoszara. Generalnie więcej szarych piór niż u argentatus, choć nieliczne osobniki mogą mieć większość barkówek z brązowym wzorem. Duże pokrywy skrzydłowe ze skomplikowanym brązowym wzorem na białawym tle i jaśniejszymi zakończeniami tworzącymi jasny pasek, podobnie jak u ptaków w 1. szacie. Średnie pokrywy często szarawe lub nawet czystoszare. Na złożonym skrzydle tworzą kontrast z małymi i dużymi pokrywami. Małe pokrywy ciemnobrązowe, sprawiają wrażenie jednolicie ubarwionych. U niektórych osobników wewnętrzne lotki 3. rzędu szare jak u ptaków dorosłych lub z niewyraźnym brązowawym wzorem. U lecącego ptaka na wierzchu skrzydła charakterystyczne kontrasty. Szare średnie pokrywy tworzą jasne pole śródskrzydłowe. Wewnętrzne duże pokrywy jaśniejsze, przechodzą stopniowo w coraz ciemniejsze najbardziej zewnętrzne. U argentatus wszystkie pokrywy skrzydłowe są jednolite i nie tworzą kontrastów. W tej szacie często na pierwszej lotce 1. rzędu występuje białe lusterko, podobnie jak u mewy siodłatej Larus marinus. U argentatus jest to cecha nie spotykana. Na wewnętrznych lotkach 1. rzędu brak jasnego okienka. Spód skrzydeł jest bardzo jasny, bez ciemnego prążkowania pokryw. Jedynie wąskie ciemniejsze zakończenia pokryw tworzą zarysy ciemnych linii. Kuper i nasada ogona białe. Czarny rozmyty pasek ogonowy. Ubarwienie dzioba bardzo zmienne. Przeważnie jest on u nasady rozjaśniony, szarocielisty do szarożółtego, końcówka jest często jasna i występuje szeroki czarny pas przedkońcowy. W skrajnych przypadkach dziób może być cały czarny z jasną końcówką, lub występuje tylko ciemna plama na podcięciu a cały dziób szarożółty. Nogi cielistoszare lub cielistoróżowe. Tęczówka zawsze jednolicie ciemna.  

Mewa romańska L. michahellis

Fot. 10. Mewa romańska L. c. michahellis w trakcie pierzenia z 1. szaty wiosennej do 2. szaty zimowej. Zbiornik Jeziorsko, sierpień 2001. Foto M. Faber.

     W 2. szacie zimowej dla michahellis charakterystyczne są ciemno prążkowane pokrywy podskrzydłowe, kontrastujące z jasnymi bokami (u cachinnans są zawsze jasne). Głowa jest jasna jak u cachinnans. Bardzo słabo zaznaczone jest lusterko na wewnętrznych lotkach 1. rzędu i wyraźny ciemny pas dużych pokryw. U części osobników nogi są już żółto wybarwione, co jest cechą diagnostyczną  dla tej formy w tej szacie. Podobnie tęczówka jest już jasna – żółtawa.  

3. szata zimowa

     Szata uzyskiwana w całkowitym pierzeniu letnio-jesiennym. W tej szacie mewy są już generalnie podobne do osobników dorosłych i z dalszej odległości mogą omyłkowo zostać oznaczone jako ptaki dorosłe. Wierzch skrzydeł i ciała jest już prawie całkiem szary, jedynie na dłoni ilość czerni jest większa niż u osobników dorosłych i zachodzi także na pokrywy. Pojedyncze brązowe pióra występują także na spodzie i wierzchu skrzydeł. Na ogonie często zauważalne są resztki paska ogonowego, w postaci ciemnych plam na środkowych sterówkach. Dziób jeszcze nie jest w pełni wybarwiony i posiada czarny pas przedkońcowy.

Mewa srebrzysta L. argentatus  

Fot. 11. Mewa srebrzysta L. argentatus w 3. zimowej. Toruń, marzec 2001. Foto G. Neubauer.

Głowa i spód ciała generalnie białe, z gęstym, szarym kreskowaniem o zmiennym zasięgu i natężeniu. Podobnie jak w 2. szacie zimowej, kreskowanie może tworzyć ciemny kaptur obejmujący głowę i górną część szyi. Spód i boki ciała w różnym stopniu szaro kreskowane, lecz z reguły nie są czystobiałe. Jak u ptaków dorosłych. Wzór na skrzydłach zbliżony do tego u ptaków dorosłych, jednakże ilość czerni na zewnętrznym skraju dłoni jest większa i obejmuje także pokrywy lotek 1. rzędu. Pojedyncze ciemne pióra mogą występować w obrębie pokryw na wierzchu i spodzie skrzydeł. Na końcach lotek pierwszorzędowych występują już niewielkie białe perełki i jedno lub dwa białe lusterka na dwóch najbardziej zewnętrznych lotkach. Ogon biały, na części sterówek ciemne przykońcowe plamy, tworzące porozrywany pas ogonowy. Dziób jeszcze bardziej zbliżony do dzioba ptaków dorosłych – jasnożółty, z ciemnym, poprzecznym prążkiem przedkońcowym. Tęczówka jasna, biaława do żółtawej. Nogi cieliste lub różowe.

Mewa białogłowa L. cachinnans

Głowa i spód ciałaj ak u ptaków dorosłych. Zaznacza się jedynie bardziej intensywne kreskowanie na karku, kontrastujące w widoczny sposób z białą głową i szarymi piórami płaszcza. Płaszcz i barkówki jak u ptaków dorosłych. Małe pokrywy skrzydłowe, pokrywy lotek 1. rzędu oraz lotki 2. rzędu z pojedynczymi brązowawymi piórami. Generalnie piór takich jest mniej niż u argentatus i często na złożonych skrzydłach są prawie niewidoczne. Spód skrzydeł czystobiały z ledwo dostrzegalnymi ciemnymi znaczeniami na końcach niektórych pokryw. Zasięg czerni na zewnętrznych lotkach 1. rzędu przypomina bardzo ten jaki występuje u ptaków dorosłych. Na dwóch najbardziej skrajnych lotkach występują duże białe lusterka (u argentatus jest przeważnie jedno), a czarny obszar zajmuje większą powierzchnie, co stanowi dobrą cechę w porównaniu z mocno zredukowaną ilością czarnego koloru u argentatus. Na końcach lotek z czarnymi plamami wyraźne białe perełki. Ogon i kuper białe. Na ogonie ślady paska ogonowego. Dziób jasnożółty lub szarożółty. Koniec dzioba zawsze jasny – jasnożółty. Na podcięciu występuje już czerwona plama, zawsze w połączeniu z czarną o różnej wielkości, tworzącą najczęściej poprzeczny prążek przedkońcowy. Nogi cieliste lub szaroróżowe, jednak u części osobników mogą też być żółtawe.

Mewa romańska L. michahellis

     W 3. szacie  zimowej upierzenie jest dość zmienne i brak jasnych cech diagnostycznych. Pomocnym może być wyraźnie ciemniejszy niż u argentatus i cachinnas odcień płaszcza oraz zdecydowanie większa ilość czerni na skrajnych lotkach 1. rzędu. Najistotniejsze przy identyfikacji w tej szacie wydają się być cechy sylwetki.  

Szata ostateczna

     Szata ta występuje u ptaków dorosłych. Pierwszy raz pojawia się w czwartym roku życia ptaka, po przejściu w okresie letnio-jesiennym całkowitego pierzenia z 3. szaty wiosennej, choć niektóre osobniki uzyskują szatę ostateczną dopiero w 5. lub 6. roku życia. W tej szacie znikają wszystkie ciemne kreskowania z pokryw skrzydłowych, lotek i sterówek. Lotki 1. rzędu uzyskują swoje ostateczne ubarwienie. Pełne upierzenie zimowe jest kompletne zwykle najpóźniej na początku grudnia. Rozpoczęcie częściowego pierzenia głowy i tułowia do szaty godowej następuje już w połowie stycznia. U omawianych tutaj gatunków najistotniejsze różnice występują w ubarwieniu głowy, części nieopierzonych oraz rozkładzie plam barwnych na skrajnych lotkach 1. rzędu.

Mewa srebrzysta L. a. argentatus  

Fot. 12. Dorosła mewa srebrzysta L. argentatus w szacie zimowej. Goranin k/Konina, styczeń 2002. Foto M. Faber.

     Spód ciała biały. Na głowie gęste szare kreskowanie o zmiennej intensywności. U niektórych ptaków kreskowanie jest tak gęste i ciemne, że tworzy niemal kaptur, natomiast u innych drobne i nieliczne. Już na początku stycznia niektóre osobniki argentatus mogą mieć czystobiałe głowy! Odcień płaszcza dość zmienny, generalnie szary. Zdarzają się osobniki o ciemniejszym lub jaśniejszym od przeciętnego płaszczu. Ma charakterystyczny niebieskawy odcień. Czarne plamy występują na 5-6 (najczęściej 6) skrajnych lotkach. Na zewnętrznej lotce czarny pas jest zwykle szerszy niż u mewy białogłowej, a biały koniec tej lotki krótszy i często przedzielony czarnym prążkiem przedszczytowym; zatoki ciemne, najczęściej w kolorze płaszcza . W populacjach bałtyckich występują osobniki o typie ubarwienia „thayeri” na 1-2 zewnętrznych lotkach (stanowiące do 30 % populacji). U tych ptaków zatoki są białe i łączą się z bielą na końcu lotki, a ilość czerni na pozostałych lotkach jest dodatkowo zredukowana. Między opisanymi wzorami ubarwienia występuje cała gama ptaków o wzorach pośrednich. Wzór na końcach skrzydeł jest na tyle zmienny, że cechę rozpoznawczą może stanowić jedynie w typowych przypadkach. Nogi są zazwyczaj szare, cieliste do intensywnie różowych. W populacji bałtyckiej występują jednak ptaki o żółtawych nogach - tzw. forma "omissus"; czasem kolor ten jest bardzo intensywnie żółty, a osobniki takie często dodatkowo mają przez całą zimę czystobiałe głowy (obs. własne). Tęczówka ogólnie bardzo jasna, żółtawa bądź biaława. Jasna tęczówka kontrastuje mocno z ciemno kreskowaną głową w szacie spoczynkowej, dając zupełnie inny wygląd głowy niż u mewy białogłowej. Dziób jest żółty z czerwoną plamą w okolicy podcięcia. Część dorosłych ptaków ma także ciemne, rozmyte plamy lub prążki w pobliżu końca dzioba.  

Mewa białogłowa L. cachinnans

Głowa i spód ciała jednolicie czystobiałe. U niektórych osobników jedynie na karku występuje śladowe, ciemne cienkie kreskowanie. Płaszcz jasnoszary do szarego bez niebieskawego odcienia. Płaszcz cachinnans, jest tak samo jasny jak u argentatus, a czasem nawet jaśniejszy! W terenie nie ma praktycznie żadnej różnicy pomiędzy odcieniami płaszcza tych dwóch form. Czarne plamy występują na 6–7 skrajnych lotkach. Na zewnętrznej lotce czarny pas oddzielający białą zatokę od białego końca pióra jest zawsze wąski. Na pozostałych lotkach czarne pasy są podobnej szerokości, co u argentatus, lecz zatoki wcinające się w głąb czerni są bielsze i zauważalnie kontrastują z szarością wierzchu skrzydła. Kontrastu takiego brak u argentatus. Charakterystyczny dla tej formy jest także widoczny od spodu wąski czarny pas na skrajnej lotce, oraz bardzo długie białe zakończenie tej lotki, często bez śladu czarnego prążka przedszczytowego. Takie połączenie cech może jednak występować również u argentatus i ma wartość diagnostyczną jedynie w połączeniu z innymi cechami. Nogi u cachinnans nie zawsze są żółte! U wielu ptaków są one szarocieliste, przypominają więc nogi argentatus. Część ptaków ma rzeczywiście nogi jednolicie żółte lub bladożółte. U niektórych skok jest żółty, natomiast palce i błona pławna szarocieliste lub nawet różowe. Tak więc, sam kolor nóg nie może przesądzać o oznaczeniu gatunku. Tęczówka ogólnie ciemna, często jednolicie brunatna lub jasnobrązowa. W wielu przypadkach jasna – żółta lecz z ciemnymi plamami o różnej wielkości i intensywności nakrapiania. Szczegóły takie widać jedynie z bardzo niewielkiej odległości, a z daleka oko sprawia wrażenie jednolicie ciemnego. U około połowy osobników na lęgowiskach tęczówka jest jednolicie żółta, jednak wśród ptaków obserwowanych w zimie w Polsce, udział takich ptaków był dużo niższy. Oko też wydaje się mniejsze i kontrastuje z czystobiałą głową. Obrączka powiekowa pomarańczowa lub czerwona, nigdy żółta. Dziób bladożółty z niewielką, rozmytą czerwoną plamką i często z czarnymi poprzecznymi prążkami lub plamami w okolicy podcięcia. U niektórych osobników część nasadowa dzioba do podcięcia zielonkawożółta lub zielonkawoszara.  

Mewa romańska L. michahellis

Fot. 13. Dorosła mewa romańska L. michahellis. Zbiornik Jeziorsko, sierpień 2001. Foto M. Faber.

     W szatach ostatecznych płaszcz 'mewy adriatyckiej' jest ciemniejszy niż u cachinnans, zbliżony odcieniem do najciemniejszych argentatus z północy, lecz nie tak niebieskawy. Diagnostyczny jest rysunek na zewnętrznych lotkach pierwszorzędowych. Zatoki są tak samo ciemne jak płaszcz i krótsze niż u cachinnans, a czarne pasy na poszczególnych piórach szerokie. Biały koniec najbardziej zewnętrznej lotki jest często przedzielony czarnym prążkiem przedszczytowym, a na drugiej skrajnej lotce niewielkie białe lusterko lub jego brak. Charakterystyczne dla ptaków dorosłych są jaskrawo ubarwione części nieopierzone (u cachinnans dużo bledsze): intensywnie żółte nogi i dziób, z rozległą i jaskrawą czerwoną plamą na podcięciu; jaskrawoczerwona jest również obrączka powiekowa, a tęczówka ciemnożółta Głowa może być w okresie zimowym słabo kreskowana, lecz nigdy kreskowanie nie tworzy kaptura obejmującego głowę i górną szyję, jak to często ma miejsce u argentatus.

  Najważniejsze publikacje na temat identyfikacji badanych gatunków


| INFORMACJE O PROJEKCIE |

 PUBLIKACJE |

 IDENTYFIKACJA MEW |

 GALERIA |

 AKTUALIZACJE |